این روزها دلم می خواهد  ترانه باران بسراید و برای چشمان به ماتم نشسته ام آرام بخواند

دلم می خواهد تمام احساسات نابش را از دریچه چشمان عزادارم به پهندشت قلب انسانهایی هدیه کند که ازادانه و مستانه از این دیار  دل بریدند.

آنها که قلبهایشان را آماج گلوله های بیرحمانه کردند و ارام و مظلومانه در روز عزای سرور آزادگان جهان به سوی  اسمان  در پیشگاه مهربان باریتعالی  به پرواز درآمدند

می خواهم بسرایم از مظلومیتی که در چشم گستاخان و ظالمان به چشم نیامد اما در دل هر انسان آزاده ای تمام غنچه های شادمان را پژمرد

می خواهم فریاد بزنم بگریم و تمام ناگفته هایم را از گلوی نی قلبم بنوازم اما فریادی که راهی جز سکوت نمی پیماید. ناله نی قلب من از حنجره خونینم شنیده نمی شود. تمام تارهای صوتی حنجره ام گسیخته شده است. من آتشی در زیر خاکستر شده ام. آتشی که روز به روز  تلالو شعله اش  به اسمان دل خاکستر نهیب می زند.

فریاد حسین حسین من در روز عاشورا بار دیگر حادثه خونبار آن روز سیاه را در قرنها پیش تجلی نمود

برادرم تو با فریاد یا حسینت گلوی خونین حسین را تجربه کردی و مادرت با جنازه به خون آغشته تو یاد زینب را پس از قرنها به تماشا نشست

و یزیدیان اینبار هزاران هزار مرتبه ظالم تر از قرنها پیش خاطره تلخ و خونبار عاشورا را به نمایش گذاردند

برادرم اکنون تو ارام و آزاده شراب ناب بهشتی می نوشی و در اوج کنگره عرش الهی بر بال فرشتگان مقرب می آسایی روحت شاد باد

برادرم بدان که راه سبزت ادامه می یابد و یزیدیان از این پس هرگز تندیس زیبای ارامش را در آغوش نخواهند کشید. مرگی تلخ و سیاه در انتظار آنها روزشماری می کند

برادرم دستان مهربان و باشکوهت را در اوج اسمان هفتم به سوی پروردگار مهربان بگستران

باغچه غم گرفته دنیای هم میهنان تو در حال ماتم است و اینک تو در اغوش خداوند عاشق در سایه سار درختان با عظمت بهشت جاویدان از او بخواه تا

مرثیه ظلم و ستم را برای همیشه از دامان این سرزمین سبز محو و نابود گرداند